Yaralı aslanın ağzına iliştirdiğin o şiirler, / O mutlak beni sevmeme ihtimalin , / Sadece senin olduğun, başka bir

Garip bir yolcuyuz, şu hayat treninde, / Gidiyoruz, fakat sonunu kestiremeden. / Kayboluyoruz bazen umut tünellerinde, /

Bugün hâlâ anlamlandıramadığım olaylar olduğunda içimden sadece şu cümle geçiyor:
\*\*"Rabbim, ben şu an göremiyor olabilirim. Ama Sen mutlaka daha iyisini biliyorsun."\*\*

\*\*Bahar-sızım. / Ayazı yüklenir omzuma / kör şehirlerin / Kayıp bahçelerimin buğusuna /

“Bilgi yoktur” önermesindeki çelişkiden yola çıkan bu metin, bilginin varlığını ve bilgiyi bilen bir failin zorunluluğunu temellendiriyor. Olaylar zaman ve mekânla sınırlıyken, onları kuşatan ve

Dünyadan ve insanlardan kopuk, ormanın derinliklerindeki devasa ahşap evde tekerlekli sandalye kullanan bir yazar adayı ve karanlık geçmişin hayaletleriyle yaşayan şizofren bir anne…Medeniyetten uzak bu

Kuytuda bir kedi kalıyor, bir de sıfırın o korkunç beyazlığı. / Sonra bir rüzgâr geçiyor o saatsiz taşradan, /

Bir keskin bıçak, / Deşecek akılları, / Akıl denen insansı, / Yeni bir pencere!

Karanlık salt geceden ibaret değil, / Tohumun zamanı da belli değil, / İnsan dedidiğimiz akıllı nefes, /

Çok değildin, / Sadece bir toz tanesi, / Rüzgara karışacak kadar, / Bir yağmur damlasında, boğulacak

Yarın belki yok! / Bugün ne yaşadıysan, / Bugün güneş yok! / Sabah çiçekler açmayacak senin

Ben cesur olduğum için değil, haksızlığa uğradığım için mücadele etmiştim. Çünkü insan bazen korksa bile hakkını aramak zorundadır. Ve o gün genç bir asteğmen olarak

Hayat bazen matematik hatalarını affeder.
Ama insanın karakter hesabındaki eksileri asla...
Çünkü gerçek başarı;
çok şey bilmek değil,

"Nasıl bir zor denge, birbirimizin sıratından geçişimiz. Benim bin katilim var, senin bin eşkalin:
Eşit sayılırız." Küçük İskender

Sen yaşadıkça / Her bir yaşınla / Zaman sorar. / Adam akıllı /

Babama mektup / Eksik kaldı düşlerim / Yarınsız geleceksiz / Ağlamadım umuda /