Dünyadan ve insanlardan kopuk, ormanın derinliklerindeki devasa ahşap evde tekerlekli sandalye kullanan bir yazar adayı ve karanlık geçmişin hayaletleriyle yaşayan şizofren bir anne…Medeniyetten uzak bu

Kuytuda bir kedi kalıyor, bir de sıfırın o korkunç beyazlığı. / Sonra bir rüzgâr geçiyor o saatsiz taşradan, /

Bir keskin bıçak, / Deşecek akılları, / Akıl denen insansı, / Yeni bir pencere!

Karanlık salt geceden ibaret değil, / Tohumun zamanı da belli değil, / İnsan dedidiğimiz akıllı nefes, /

Çok değildin, / Sadece bir toz tanesi, / Rüzgara karışacak kadar, / Bir yağmur damlasında, boğulacak

Yarın belki yok! / Bugün ne yaşadıysan, / Bugün güneş yok! / Sabah çiçekler açmayacak senin

Ben cesur olduğum için değil, haksızlığa uğradığım için mücadele etmiştim. Çünkü insan bazen korksa bile hakkını aramak zorundadır. Ve o gün genç bir asteğmen olarak

Hayat bazen matematik hatalarını affeder.
Ama insanın karakter hesabındaki eksileri asla...
Çünkü gerçek başarı;
çok şey bilmek değil,

"Nasıl bir zor denge, birbirimizin sıratından geçişimiz. Benim bin katilim var, senin bin eşkalin:
Eşit sayılırız." Küçük İskender

Sen yaşadıkça / Her bir yaşınla / Zaman sorar. / Adam akıllı /

Babama mektup / Eksik kaldı düşlerim / Yarınsız geleceksiz / Ağlamadım umuda /

Bizim temel sorunumuz / Yok Yoka karışmış / Var Vara…! / Uzak Uzağa ulanmış

Anlat dedim anlat… / Sömürülmenin sencesi nedir? / Bileyim…/Suyun sızladığıdır / Tabii aşk meşk’den girecekti konuya,(Aşk

Öğrenemedin gitti; / Nasiple kavga edilmez… / Hep yanlış sordun soruyu / ‘’Beni kimlerle aldattın’’ diye…/Sis

Çember, / Ben şiir yazmasını bilmezdim, / Seni görüpte anlatamadıklarım vardı, / Dökülmezdi içimdeki çiçekler sana,

Ben hâlâ anlaşılmanın, aşktan daha büyük bir nimet olduğu kanaatindeyim. Çünkü insan, anlaşıldığı yerde bahara döner; anlaşılmadığı yerde ise usul usul solar. /

Yeryüzünün bütün gizli güneşlerini yutmuş / beyaz vajina. / Gözleri maviydi. / İriydi. /