Evet ayrılıklar da şerefli olmalı..
Bir ilişki yaşarsın mutlusundur; yüreğin bir başka yüreğin adını zikrederek atar, paylaşırsın umutlarını yarınlarını...
Bir zamanlar benim de, bir sevdam vardı. ‘Her geçen gün yüzün pembeleşiyor seviyorsun beni,hiç ayrılmayalım ve artık bana ayrılık lafını asla etme sevdam; seni öylesine her şeyi hiçe sayarak seviyorum ki...’ derdi.
Sevmek yüzde pembelikler oluşturuyormuş demek ki, diye düşünürdüm. Zaman içinde, o güzel duygunun neler getirdiğini yaşayarak gördüm. Ilık rüzgarlar eser yüreklerde; pembeleşen çehre pembe hayallere sevk eder insanı; bilinen dört mevsim yediye çıkar; bin bir çiçekle karşılanır masal galaları... Elimizde kırmızı halı olsa sevdiğimizin yoluna hiç üşenmeden seriveririz, kalp atışları davullara bedel...
Sonra bir gün yollar ayrılır; bambaşka köşelerde buluverirsiniz o kalp atışlarını ..öncesinde buruk bir hüzün sonra yaşamaya devam... Hayat her zaman istediğimiz gibi devam etmiyor işte. Başlangıçları nasıl hevesle karşılıyorsak ayrılıklarda hoş görülmeli.. Kavgasız nefretsiz uğurlamalı gidenleri, bir zamanlar güzel duygular paylaştığımız insanın ardından 'yaşanmamışlarıma yaşanmışlık getirdi yolu açık olsun.' demekten başka çare yok. Herşeyden önce bunu kendi ruhumuz için yapmak...
Bazen bitiriş fiilinin gümbür gümbür gelişini duymak istemeyiz, bittikten sonra karmaşa...Saatlerce gidenin ardından konuşuruz; konuştukça öfkeleniriz, derken: NEFRET!
Ayrılığında etiği olmalı; sevginin namusu taşınmalı omuzsa omuzda, yürekse yürekte... Çevremde nice insan var gidenin ardından nefret kusan, oysa tek çare insanın yeni yürekleri de görebilmesinde..
Kimse dünyanın merkezi değil...
Ne sevdalar gördüm ölümsüz olduğuna inandığım ama inanmışlık yetmiyor bazen!
Bir zamanlar benim de bir sevdam vardı.
