Çalma gönül kapımı, bir gün unutacaksan!
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Sakın girme içeri, beni avutacaksan
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Gönlümün sahraları umudunla yeşerdi
Kalbim bir kristaldi, tutmasaydın düşerdi
Yüreğim sana teşne, vuslatına aşerdi
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Ağır gelir kalbime, çekemem hasretini
Ancak sıla kandırır bu gönül gurbetini
Varsın çeksin bu yürek bir ömür minnetini
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Onulmaz yaralarım kanayıp duracaksa,
Küçük ayıplarımı yüzüme vuracaksa,
Hesap verecek olan, hesabı soracaksa,
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Bugün hatırlananlar, yarın nisyan olursa,
Gülün yüzü kızarır, bahçen viran olursa,
Varsın hiç başlamasın, sonu hüsran olursa,
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Gözlerin gözlerime nazar kılsa nar olur
Zemheridir yokluğun, varlığın bahar olur
Karanlığa ay damlar, geceler nehar olur
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Bu rüyanın ahiri kâbusa dönecekse,
Parlayan gözlerimin ışığı sönecekse,
Kartallar kanaryanın sırtına binecekse,
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
El değdirme yarama, merhem olmayacaksan
Dokunma yüreğime, burda kalmayacaksan
Kırma kalp kâbesini, gönül almayacaksan!
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
Ev sahibi ol artık, ey gönül kiracısı!
Hicranın ateşinde dinmez yürek acısı
Bir ömür geçmez gülüm, yalnızlığın sancısı
Bırakıp gideceksen çok sevdirme kendini!
09 Haziran 2026/Trabzon
M. NİHAT MALKOÇ
