“Yalnız senin gezdiğin bahçede açmaz çiçek, Bizim diyarımız da bin bir baharı saklar! Kolumuzdan tutarak sen istersen bizi çek İncinir düz caddede dağda gezen ayaklar” (Faruk Nafiz Çamlıbel)
Duydum ki gezmişsin aşkın şehrini!
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Uçakla geçmişsin zaman nehrini
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Asgari ücretle çok zorken geçim,
Ne diye gitmişsin Paris’e bacım?
Bize de pay düşer, yakındır seçim!
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Paris, Londra demez; gezer durursun!
Gezemeyenleri ezer durursun!
Kibirli nazarla süzer durursun!
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Trabzon’dan çıkıp Sürmene derken,
Bize köye gitmek bile çok zorken,
Neyinize Paris, Adana varken?
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Bizler Fransa’ya Fransız kaldık!
Gidip Köprübaşı havası aldık
Ata toprağında mâziye daldık
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Bir selfi uğruna Eyfel’e çıktın!
Korkulu gözlerle Paris’e baktın!
Efkârlanıp bir de sigara yaktın!
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Paranda, pulunda billah yok gözüm!
Yerli ve milli ol, sanadır sözüm!
Yetmedi mi sana Maçka’mız bizim!
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
“Ben Paris’te iken…” başlarsın söze!
Böbürlenip caka satarsın bize!
Bizi de çağırır Giresun, Rize!
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
Öyle acır gibi bakma yüzüme!
Eyfel’i paylaşıp sokma gözüme!
Azıcık kulak ver şair sözüme!
Eyfel’i gören var, göremeyen var!
29 Ağustos 2026/Trabzon
M. NİHAT MALKOÇ
