"Yazmak, insanın kendi karanlığında bir kapı açmasıdır. — Marguerite Duras"
"Yazmak, insanın kendi karanlığında bir kapı açmasıdır. — Marguerite Duras"
Dijital bir proje için insan gözlemleri yapan yazar, farklı kişiliklerle özdeşleşerek toplumsal bir gerçeği keşfeder: İnsanlar mutsuz olsalar da mutlu taklidi yapıyor. Ferrari sahibi de bisikletli de daha fazlasını istiyor. Kimse hayatından, işinden, ilişkilerinden gerçekten memnun değil. "Beklediğimden farklı bir hayat var" diyen yazar, modern insanın bu samimiyetsiz
"İnsanlık Tarihinin Değişmeyen Yanılgısı: Her nesil kendi dönemini dünyanın sonuna yakın görür. Vebadan savaşlara, her kriz 'ahir zaman' söylemlerini canlandırır, ancak bu beklenti yüzyıllarca gerçekleşmemiştir. İnsan zihni, yaşadığı anı merkeze alma eğilimindedir - bugün gördüğümüz kıyamet beklentisi, geçmişte de vardı, gelecekte de olacaktır. Bu, zihnimizin kaçınılmaz merkeziyet yanılgısıdır."
Günümüzde toplumsal yara olarak gördüğüm ve sezinlediğim eşlerin geçinemeyip yapmış oldukları ayrılıklarda ; kaynana gelin kavgalarının baş aktör olduğuna inandığım için bu yazıyı yazma gereğini duydum...
Bayram evrenin güzelliklerinde mekân tutmuş ve bir millet olgusuna erişmiş toplumlarının çoğunluğunda farklılıklarla kutlanır.
İnsan olmamız sebebiyle ortak paydamız olan sevinç ve keyfiyet müşterekliğinde birleşiriz.
Yetmedi mi, neden bir de mezarlıkta ki yakınlarınızı ziyaret etmiyorsunuz. Hayatın ne kadar kısa ve sorunları büyütmenin anlamsızlığını anlayacaksınız.
Öyle bir zaman ki bu zaman, mutlu olmak isteyince dar agacinda asiyorlar insanlari......
O kadar önemlidir ki, bir millet olmanın ilk adınıdır.
O kadar önemlidir ki, nesil emniyetinin başlangıcıdır.
O kadar önemlidir ki, bir güle, anneliği tattıran ilk merhaledir.
.... Nerede o dumansız hava sahası? Ben hiç bir yerde artık hava sahası göremiyorum....
Olanak ve gerçeklik kategorilerinin bilimsel anlamı bizlerde ancak idealist diyalektik düşüncenin bir aşılmış biçimi olan, materyalist diyalektikte gerçek olarak ortaya çıkarlar.....
Düşünce bir ırmak gibi akar..Ne durdurulabilir, ne de başlatılabilir..Düşüncenin bu ırmak gibi akışı içinde belirli bir konuda derinleşmek ise düşünme kavramının içini doldurur..
Biliyor musunuz, benim hiç sevgilim olmadı genç kızlık dönemimde. Büyüklerimin, öğretmenlerimin telkinleri, yanlış yönlendirmeleri yüzünden.....
Televizyonda Televole ve bunun gibi magazin programlarını izler misiniz? Ben izlemem. Bu tür programları izlemediğim için, ne sıkıntılar yaşıyorum bir bilseniz.Yakında ben de izleyeceğim. Neden mi? Bir okuyun başıma gelenleri, neden izlemeye karar verdi
Genel olarak yaşam üçlemesi dün-bugün-yarın yaklaşımının yarın bölümü, şu an bile yarına doğru yol alırken, yaşamlardan uzak değildir.
Aşk Mekke’de başlar, aşk Medine’de başlar. Ve vatana dönüş yaklaştıkça hasrette kalplere düşmeye başlar daha o anda. Gözlerde yaşlar sel olur ayrılık akla düştükçe, zorla ayrılan sevgililer gibi kırılır kollar kanatlar. Gönül artık yasa girer, oda tıpkı Kâbe gibi karalara bürünür. Ayrılığın ateşi dönmeden yakar daha ve döndüğündeyse
Acımak , üzüntü ve korku olduğum yerde beton kesilmemi sağlamıştı. (Oysa okulu böyle anlatmamışlardı bize.)
Ta ki arkadaşımın, öğretmen içeri girmeden beni kolumdan dürterek söylediği cümleye kadar;
Şiddete maruz kalmak, o acımazlığı an be an yaşamak, ince ince sızlayan bir yürekle bir ömür geçirmek, yıllarca kimselerle paylaşamamak hiç de kolay değil. Mutlaka çeken bilir, bizler ise sadece anlamaya çalışabiliriz.
