Bu metin, insanın yaratılış amacını Allah'a kulluk etmek olarak açıklıyor ve şirk kavramını ele alıyor. Zariyat Suresi'nden alıntıyla desteklenen yazı, Allah'ın mutlak hâkimiyetini vurgularken, şirki "en büyük günah" olarak tanımlıyor. İnsanın Allah'a ait kudret ve iradeyi başka varlıklara atfetmesinin tehlikelerine dikkat çekiyor. Tevhid inancının önemine ve şirkin farklı

Beceriksiz kralı tahttan indiren ve yağmacı Yahudi pre-kapitalistlerin tekelci sermaye oluşumlarına son vermek isteyen halkın; bu ihtilalin son aşaması olarak Hz. Davudun yanına gelmeleridir. İhtilalin ruhu, ayette duvardan atlama veya tırmanma olarak betimlenir.

İnsanları insan olmanın da ötesinde daha bir anlamlı kılan en yüce değer sevgidir.

İnsan hayatının nimetlerle dolu yolculuğunda, çoğu kez şükrümüzü aracılara yönlendirme yanılgısına düşeriz. Oysa Kur'an bize, tüm nimetlerin gerçek sahibi olan Allah'a şükretmeyi öğretir. Bu metin, şükrün basit bir minnettarlıktan öte, derin bir iman bilincinin tezahürü olduğunu vurgulayan, manevi hayatımıza ışık tutan bir rehberdir.

Evet, belki de bütün bu okuduklarınızdan sonra yazdıklarımı cahilce diye nitelendirebilirsiniz. Peki, hiç düşündünüz mü? Cahilliğe yeni bir tanım getiren bilgece bir düşünün ürünü olabilir mi?

Taşa kök salmaya çalışan parmakların serüveni...

Hayat doluyken, vadiler dolusu altının, malın mülkün, hırs ve emelin dolduramadığı o eli, nasıl da dolduruvermişti toprak... Ve kıskıvrak sarınca etrafını, karnı patlarcasına doymuştu da “tamam, yeter” bile diyememişti. İş bu kertede bitseydi, mesud sayacaktı kendini el sahibi. Sonra, aynen ağaç kurdunun tahtayı kemirmesi gibi toprak da etini

duanın metafizik yansımasının fizik alemde işaretleri ve biz...

Güneşin yakın dostudur Bilal... Taşın da öyle, tuzun da öyle, devenin de.. Ne kadar taş ezdiyse bedenini, o kadar sevdi taşı Bilal... Tuz deve derisine bulanıp, ne kadar kavurduysa tenini, o kadar çekti Bilal...
Güneşin yakın dostudur o...
Çölün kırmızısıdır Sümeyye
Mızrakların

Tasavvuf dinimizde Hakk’a ve hakikate götüren yollardan biridir.Tasavvufta sohbet mühim bir akidedir.Şeyhler,sohbet kanalıyla müritlerin kalbine sirayet eder.Dinî ve tasavvufî hakikatleri bu yolla muhataplarına iletirler.

asıl yalnızlığa ne kadar hazırız?..

yazılarımın arasından seçtiğim bu metin toplumda gördüğüm çarpıklıklara karşı bir iç çekiş olarak ruhumdan islenmiştir...

Her canlı doğar,büyür ve ölür.Doğumla ölüm arasında geçen süreye “ömür” adını veriyoruz.Hayat bazen acı,bazen huzurlu anlarla doludur.Buna hazırlıklı olmak gerekir.

Güneşli bir havaydı. Biz terliyorduk. Bahriye’nin oğlu Özgür vardı yanımda. İşportada o gün işler kesattı. Bizim evin arka balkonunda oturmuştuk. Özgür’le, karşı evin balkonundaki kız bakışıyorlardı. Kapı çaldı sonra... Kapıda bekleyen Lut’tu. Sakalları, pamuk gibi olmuştu kesmeyeli. Araba fabrikasına yaptığı iş başvurusu sakallı olduğu için kabul olmamıştı üstelik!

İnsanlığın en eski meselesi

...Birde hüznü bırakmalıydım sana.Gülsen de makberde açmış güller kadar mahsundun.Kutlu Dağ'ı tırmandıktan sonra içtiğin zemzem kadar berrak...

Nasıl?
Ne Zaman ?
Kim?

Ebabil kuşlarının bıraktığı taşların üzerinden az bir zaman geçmesine rağmen Mekke’deki bereketsiz hayat Mekke sokaklarında ve bilahare küre-i arzda kol gezmekteydi.
İnsanlık adına ne varsa toprağın altında kalmış, toprağın üstü cehaletin pençesinde kıvranmaktaydı.
Şan, şöhret ve itibar henüz adı konmamış kapitalizmin kurallarına bağlanmıştı. Paran

Hiç yaşamadığım huzuru yakalamayı başardım...