"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"

Şiir > Yaşam

üzgün

İlaç

Anasını sattığımın dünyasına gelmişim / Geçmiş içim. / Geçmiş için,

üzgün

Oda

kitap ağaç bank / beyaz kırmızı mavi / hadi kalk!

karamsar

Tükenen Hayatlar

Yüklenmiş sevdalar bir uçağın kargosunda / Yıkılmış sanki ağaçlar gibi insanlar rüzgarın nefesinden,ve

karamsar

\- Siz

Beynimin kıvrımlarında yürüyen düş, / susuz sessiz bir gülüş, /

üzgün

Kadın

Kadın… / Kadın… / Düş dibi… /

üzgün

Kahırlı Gün

Sancılı uyandığım günlerden biriydi / Yüreğimin façasını bozdu o akşamüstü / Çaresiz çok sesli bir koro

üzgün

Büyüdük

Büyüdün, / Aynaya bakmaktan korkar oldun / yüzün buruştu

Başa Dön