"Dünya vardı ki kitaplarda yaşadım. — Orhan Pamuk"

Her Kez İle Bir

Neşeyle karamsarlığın, yaşamla ölümün aynı anda yankılandığı yoğun bir şiir. “O”, duvardaki saatten yenilen yemeğe, dilden kanayan söze kadar her yerde beliren görünmez bir varlığa dönüşüyor. Zamanın, memleketin, gündelik hayatın ve kaçamadığımız yalnızlığın izini sürerken şiir; ironisi, somut imgeleri ve içten sarsıntısıyla okuru kendi “dokuzu beş geçe”sine bırakıyor.

yazı resim

Hani başına gelecekleri bilmezsin de
Çok neşelisindir ya
Hani önceden bilirmişsin gibi
İçinde bir karamsar kaygı vardır ya
O gün çok güzeldi
Dilim de varmıyor ya
Ölüm güzelliğiydi sanki

Duvarda o
Saatte o
Okuduğum kitapta o
Yediğim yemekte o
İçtiğim su da o
Başım belada, o
Her türlü güzellikleyim o
İçimdeki o
Dışımdaki o
Baktım dilim kanıyor
Dilimdeki de o

Bir ıslık tutturdum
Islıklayıp gidiyorum
Islık ta o, yankı da o

Kuşun kanadı düştü aklıma
Yansılarım silindi uçup gitti

Somuttu her şey
İti, biti, hiçi
Bıraktıklarıyla

Hiç yakamız olmadı
Ama hep yakamızı zor kurtardık!
Hiç ecnebi ellerinde mahalle almıyorduk
Ama her imdatta hep vatanı kurtardık

Her şeye karşın
Tek bir şey yoktu
Yalnızlığımız...

Yalnızlığımız da o

Biz hep dokuza beş vardık
Meğerse
Dokuzu beş geçiyormuş
Dokuz doğurduğumuz da o

01.08.2026

Bayram KAYA

Yorumlar

Başa Dön