"Yazmak, insanın kendi karanlığında bir kapı açmasıdır. — Marguerite Duras"
"Yazmak, insanın kendi karanlığında bir kapı açmasıdır. — Marguerite Duras"
Tanrı'nın hiç sesini duydun mu ? Tanrıyı hiç gördünmü ya da hiç hissettin mi hayır dediğinde aslında ne kadar yalan bir o kadar da ne kadar doğru söylediğini biliyor musun ? Hangi dünya nahşedinde böyle ikilem vardır ki aynı anda hem doğru hem yanlış söylensin. İşte bu tanrı'nın
bu yazım büyüyen kızın romannndan bir mektup bölümüdür.bu mektupla hasret sevdiği adam Tuna'ya herşeyi tüm çıplaklığıyla anlatır.
Paris çok güzel, herşey çok güzel ve, ve mutluyum. Ama sanki, yinede bir şey eksik.
Yıl, 1878; yer, İstanbul; Padişah, 2. Abdülhamit...
Aşk mı, sadakat mi, siyaset mi?
İyi mi Hasan abi? Diyen bir sesle uyandım.Gözlerimi açtığımda ilk onun soğuk yüzünü gördüm.Bir an bu rüya mı demekten kendimi alamadım.Sonra kalbimdeki acıyı hissettim
vazgeçilmez bir aşkın trajik öyküsü...
Bana bulutlardan bahset dedi küçük kız.Yanındaki genç kız gökyüzüne bakarak beyaz masum hayaller gibi sonsuz gibiler ama.. ama diye devam etti kız onlarında her zaman sonu var diyip kalkıp gitti.Küçük kız yağmur olup yağdıktan sonra yeniden doğarlar farklı bir şekilde farklı yerlerde ama yeniden doğarlar diye fısıldadı
Yaşamak bir seçenek miydi hala?
Aşkın ve kaybın dengesinde, uğruna mücadele edeceğim şeyi aşk belirledi ve eğilip fısıldadı kulağıma: Tut Elimi..
