Ben kimim diye sormuyorum.
Çünkü bu soru artık masum değil.
Cevabı olanlar erken öldü,
olmayanlar yaşamaya devam ediyor.
İnsan kalabalıkta çürürmüş,
ben bunu geç öğrendim.
Herkes konuştu,
kimse duymadı.
Herkes baktı,
kimse görmedi.
Görülmeyen şey zamanla
kendini de inkâr ediyor.
Geçmiş bir hatıra değil.
Bir iz de değil.
Geçmiş, insanın içine çökmüş
sessiz bir enkaz.
Üzerine hayat kuruyorsun,
altında hâlâ nefes alan şeyler var.
Ben güçlü olmadım.
Sadece yıkılmaya sıra gelmedi.
Çünkü her gün başka bir şey çöktü:
bir insan,
bir inanç,
bir söz.
Kendine sıra kalmadı.
Kaybettiklerimin çoğu
arkamdan gitmedi.
İçimde kaldı.
İsimleri yok.
Yasları tutulmadı.
Ama ağırlıkları var.
İnsan onlarla yürümeyi öğreniyor.
İnandım.
Yanlış yerlere,
yanlış insanlara,
doğru sandığım zamanlara.
Şimdi inançlarımı
karanlıkta tutuyorum.
Işık görünce kaçıyorlar.
Herkes kendini anlatıyor.
Ben kendimden eksildim.
Çünkü bazı hayatlar
anlatılamaz.
Anlatıldığında hafifler sanılır,
oysa sadece
çıplak kalır.
Ne kahramanım
ne de masum.
Ne hesap soracak gücüm var
ne de hesap verecek yüzüm.
Ben sadece
içinde çok şey gömülü
bir sessizliğim.
Sessiz kalmak erdem değil.
Bir savunma da değil.
Bu, insanın
artık hiçbir şey beklemediği
son hâlidir.
Ve şunu öğrendim:
İnsan sesini kaybettiğinde değil,
sesini geri istemediğinde
tamamen kaybolur.
