Gençken zaman hızlı akan bir nehir gibidir.
Koşarız. Yetişiriz. Kurarız.
Hayat hep ileri doğru akar.
Sonra bir gün fark ederiz ki,
Asıl güzellik hızda değil, yan yana yürümektedir.
Birlikte alınan kararlar,
birlikte içilen o sabah çayları,
aynı masada paylaşılan sessizlikle, mekan değilr…
Pazar günleri gidilen dış mekan yemekleri,
Ama esas paylaşılan yemek değil, mutlu anlardır.
Aşk sadece heyecan değildir.
Aşk, yıllar geçtikçe derinleşen bir tanışıklıktır.
Bakıştan hâl anlamaktır.
Söylenmeden yanındakini duyabilmektedir.
Zaman saçlara ak düşürür,
yüzlere çizgi çizer.
Ama doğru insanla o çizgiler yorgunluk değil,
hatıra olur, anlar biriktirir.
Ve o anların hepsinin iyi olması da gerekmez.
Kötü anlarda da desteğini, yanındalığını hissettirmektir.
Nikah töreninde nikah memurunun söylediği gibi hem iyi günde,
Hem kötü günde bir arada kalabilmektir.
Başa kalkmadan yanındalığını
yüzünden eksilmeyen güven mimikleriyle çizebilmektir yüreklere.
Bir gün aynaya bakıp şunu söyleyebilmek…
“İyi ki.”
İyi ki aynı yolda yürümüşüz.
İyi ki zor günlerde el bırakmamışız.
İyi ki birbirimizi seçmişiz.
Ve bir akşam, gün batarken,
yanındaki insana dönüp sadece şunu demek:
“Seninle yaşlanmak ne güzel.”
Çünkü yaşlanmak eksilmek değildir.
Birlikte yaşlanmak…
Artmaktır.
