Kalabalığın içinde bir yüz gördüm.
Geçmişten kalma,
tamamlanmamış bir cümle gibi.
Yan yana gelmedik.
Bakışmadık.
Bazı insanlar
ancak uzaktan tanınır.
Yıllar önce bir ihtimaldik.
Olabilirdi.
Olmadı.
Hayat bazen açıklama yapmaz,
sadece sessizce vazgeçer.
Zaman kimseyi güzelleştirmiyor.
Sadece neyi taşıdığını belli ediyor.
Bazıları ağır geliyor,
bazıları tutuyor insanı hayatta.
Kısa bir an durdum.
“Ya olsaydı?” diye.
Sonra sustum.
Çünkü bazı sorular
cevap istemez.
Yanımda oturan kadına baktım.
Sesi yoktu.
Ama içimi üşütmüyordu.
Yılların öğrettiği bir sakinlik vardı yüzünde.
O an anladım:
Doğru kararlar bağırmaz.
Kendini savunmaz.
Sadece kalır.
Bazı insanlar hayatına girmez.
Ama seni yanlış bir hayattan korur.
İyi ki olmamış.
Ve iyi ki…
şimdi buradayım.
