Öyle bir kördüğümle bağladın ki elimi,
Öyle bir yangının ortasında bıraktın ki beni;
Artık ne seni sevebilecek dermanım var,
Ne de senden başka birini görecek gözüm...
Sen benim sadece yarınlarımı değil,
Nefes alma ihtimalimi de öldürdün.
Düşüncelerim sakat artık, nereye gitsem uçurum,
Duygularım felçli, kime dokunsam kanıyorum.
Elim kolum zincirli, ayağım prangalı,
Sensizliğin o kapkara fercindeyim;
Güneşin doğmadığı, umudun uğramadığı,
Azrail’in bile unuttuğu bir zindandayım.
Şimdi hangi tabip diker bu paramparça ruhu?
Hangi musalla paklar bu diri cenazeyi?
Ben seni sevmedim, ben seninle mahvolmayı seçtim.
Gidişin bir veda değil, bir infaz hükmüdür;
Ve ben her gece, senin bıraktığın o boşlukta,
Kendi ruhumun ipini ellerimle çekiyorum...
Şair : Doğuş Kılınç Neşter Ameliyat Masası
