"İnsan, ancak sevdiği şeylerle büyür. — Johann Wolfgang von Goethe"

Şiir > Pastorel

üzgün

Mevsim

Beyaz örtü altında sesini yitirmiş toprak / tohumları rastgele ölüme savuran rüzgar

nötr

Serçe

Bir avuç yem döküp yere / Gel, ye! dedim minik serçeye,

umutlu

Yaramaz

Ayakkabılarıyla birlikte sevinci çalınmış evinin kapısından... / Sığamaz olmuş küçücük yüreği sokaklara.

olumlu

Yağmur 2

Düşerken çisil çisil, toprağı sevinç kaplar. / Kuruyan dudaklardan dökülür de dualar.

karamsar

Uzaklar

UZAKLAR / Dünya küçüldü, biz yine hala / Küçük dünyalara

umutlu

Geliyorum

GELİYORUM / Kabuğundan çıkan civcivin merakıyla, / Kalbime yüklenen sevginin

üzgün

Serseri Dalgalar

\] / Geceydi.... Zaten gece olmadan parmak kaleme tutunmazdı tutunamazdı.. odamda yalnızlık kırıntıları

üzgün

Kış Geldi

Kış geldi, / Ağaç hüzünlendi. / Gözyaşı misali döktü yapraklarını,

Başa Dön