Öykü > Deneysel
karamsar
son gece
Radyoda eski şarkılar çalıyordu ve duygusallaşmak istedim. Böylece ağlayabilirdim. Geceleri ağlamak çok hoşuma giderdi. Fakat tüm çabalarım boşunaydı, kendimi kandırmakta usta olmama rağmen
düşündürücü
Tanrıların Çocukları
Zaman; içinde yanmak için kıvranan ateşe kıvılcım, gözlerinden taşmaya susamış düşlere neden, parmaklarından dökülmeye sabırsız cümlelere fırsat olma zamanıdır.
üzgün
Ey Sevgili
yaşamak seni sevmekse ben hiç ölmedim ölmeyeceğim.....
ölmek seni sevmekse eğer ben hiç ölmedim ölmeyeceğim....
üzgün
Vehimler'in Bir Yalnızlık Gecesi
Yalnızlık öyle canlara hasretlik değil, öyle Orhan Veli’nin dediği gibi, ‘...koşmak aynalara bir cana hasret...’ de değil. Bizimkisi başka. Biz Vehimleriz, belki hiç öylesi bir yalnızlık yaşamadık da ondan bilmeyiz. Belki öylesi de vardı
üzgün
Kimlik
Yolda yürürken bu yürüyen ben değilim diyordu. Esnerken ağzını kapama gereği duymaz giyimine saçına çoğu zaman özen göstermezdi . bu durumda arkadaşlarının arasında sık sık adının geçmesine sebep olurdu. Konuşulanlar kulağına gelse de her seferinde geçerli bir savunması vardı. Bu yürüyen ben değilim