"Yazmak, aslında, hayatın size sunduğu o devasa 'boş sayfa' ile dalga geçmenin en kibar yoludur." - Terry Pratchett"
"Yazmak, aslında, hayatın size sunduğu o devasa 'boş sayfa' ile dalga geçmenin en kibar yoludur." - Terry Pratchett"
Televizyonlarda ki bilgi yarışmalarını seyrediyorum bazı bazı. İlkokul düzeyinde ki sorularda yarışmacı arkadaşların takılıp kalmasına ya da yanlış cevap vermesine çok bozuluyorum. İçimden yüzlerin karşı ''Bunu da bilemiyorsan bu yarışmaya niye katılıyorsun evladım.'' deyip, sinir olduğumla kalıyorum...
Bekri Mustafa güldürüyor...
Ah ne zordur insanın kendine söz geçirmesi.
Arkadaş, şu dünyada ne iyiliksever insanlar var, inanın gözlerim yaşarıyor, bu iyi insanları görünce duyunca... Bak kadının ismini de unuttum şimdi aklımdaydı da, Barbara mıydı, Clodya mıydı buna benzer bir isim, silmişim işte mesajını... İnşallah bu yazıyı okurda sonrada bana dönüş yapar. Ben de harcayacak değilim herhalde o
Gündelik yaşamda biraz daha farkılı bir anlamı var: Hayranlık uyandıracak kadar dikkat çekici olan şey veya kişi.
pişmanlık hayatta dönüşü olmayan yanlışlar yapmamızda önemli rol oynayan olmazsa olmazımız diyebileceğimiz bir duygudur
Oysa bakılan şeyi kavrayabilmek, anlayabilmek, sindirip olgunlaştırmak için; eskilerin tabiriyle onda tefani olmak gerekir. Yani, onda erimek, onunla bütünleşmek onda yok olana dek var olmak
35lik rakı tadında yıllandığım şu yıl dönümümde, rahatlıkla diyebilirim ki; bakma, güzel yaşadım Sessizce planladım. Göstere göstere hamle yaptım. Beklenmedik bir şekilde davrandım Bu yüzden de ince bir iğne gibi battıkça batıyorum. Kanatıyorum. Çok şükür ki hala kırılamıyorum.
