"Şair, görünmeyeni gören kişidir. — Jonathan Swift"
"Şair, görünmeyeni gören kişidir. — Jonathan Swift"
‘Bakın kullarım, adam olmazsanız, aklınızı başınıza devşirmezseniz, bu adamların sayısını arttırırım’ diye yaratıp, bilhassa ‘uyarı niyetine’ başımıza gönderdiğin ‘aklı evvel’ politikacılar var ya Allahım, ne olursun on
Bu çıkan yasanın uygulanabilmesi için önce eğitim gerekir. Oysa halen bir sınıfta 90 öğrenciyle eğitim yapılmaktadır.
Maalesef nerden olmanın hiçbir önemi yok ki. Dünyanın herhangi bir yerinden olabilirim. Yeter ki kaybolmamış olayım.
Yalnızca Çeşme mi böyle rüzgarı bol olan? Belki de Çandarlı Çeşme'den daha çok rüzgar almaktadır
değişim her zaman iyi anlamda kullanılmaz...değişim bazen bir çok şeyi alıp götürebilir...biz farkında olmadan yitiririz bir çok şeyi...
Köy hayatı madalyonun ön yüzünden bakınca mükemmel görünüyor kentlere sıkışıp kalmış insanlarımıza.
İnsanoğlu çalışmak sevmiyor. Ama niye zorla kendini çalışmaya yönelten bir düzen kuruyor. İçimden ilk üretim faaliyetini gerçekleştiren manitu kuluna sövmek geliyor.
Şimdi gelelim işin aslına…Hiçbirimiz yaşarken Hrant Dink’in kıymetini bilmedik.Hep insanlarımıza önyargılarla davrandık.Hiç kimseye insan olduğu için yaptıkları için önem vermedik.Kimde bir avuç sakal gördüysek hemen peşine takıldık.Topsakalllı olanlarında sadece o sakalları yüzünden idamlara ve katliamlara mahkum ettik.Allah Düşmanı olarak tanımladık.Atık bunlara bence bir an önce son verilmeli.
Dışarıdaki herkes bana karşı birleşip abzürtlükerimin önünü tıkamaya karar vermiş olmalı..
Sanıyorum acı soğuk bir pazartesiydi. Sırtında torbası olan yerlere kadar uzun kirli paltolu dilenci görünümlü bir ihtiyar tek tek bu izmaritleri toplayıp torbasına dolduruyor, o birini toplarken arkasından bir diğeri izmaritle yeniden doluyordu.
Sevgi yoksa her şey bitmiş demektir. Hadi biraz olsun sevgiye aç kalbini güneş gibi doğsun ve aynadaki akisimiz gibi hem sana hem etrafımıza ışık saçsın..
Biz güvenli arabalarımızda evlerimize giderken, yol kenarında travestiler vardı ve biz kafamızı çevirip bakmayacak kadar kanıksamıştık onları, belki de yoksaymak işimize geliyordu.
Terör bizi teslim alamayacak. Yüzümüzde hüzün olmayacak. Nehcü'l Belağa'da okudum. İmam Ali abisine mektup yazıyor. Sonuna da şunu ekliyor: ''Nasılım diye sorarsan, zamanın şüphesine karşı sabırlı ve şiddetliyim. Yüzümde üzüntü görülmesi zoruma gidiyor. Böylece düşman alay eder, dostlar üzülür.'' Yüreğimiz yansın, ciğerimiz parçalansın. Acımızı doya doya yaşayalım. Yaşamamız
Sorunlar her zaman varolabilir can dostlar, yeter ki onları karşılayışımız pozitif olsun...
Bazen öyle olaylar yaşarız ki, her şey üstüste gelir, yüreğimiz sıkılır, hatta ölümü bile bir çözüm olarak düşünebiliriz...Yaşantımızı sadece maddesel olgulara, i
bakarsın,görürsün,yaşarsın...sonuç yine bitmeler,yine gitmeler ve yine anlam veremediğimiz başlangıçlar..sonucu bile bile neden dalarız ki her yeni sevdaya?
Zorlamadan ve zorlanmadan, şöyle içimizden geldiğince gür bir kahkaha atabilsek kendimize gelir miyiz dersiniz? Ya da hiç utanmadan, özgürce ağlasak, gözyaşlarımızı saymadan...
Üzerinde,kağıttan kayıklar yüzen nehrin.Alacakuşların kopartdığı etimin acısını, içine koyduğum kağıttan kayıklardan, hergün birisini üzerine salıvardiğm nehrin
