Sehrin bir kosesinde durun ve gelip gecen insanlarin yuz ifadelerine bakin. Ben gorduklerimi size aktarayim... hepsinde bir telas, hepsinde umitsiz ve mutsuz bir yuz ifadesi; biryerlere telasli telasli kosan ama ne yaptigini bilmeyen depremzedelere benziyorlar. Sadece cocuklar bu anlattiklarimin disinda kaliyor, yuzlerinde gunesi goruyorsunuz sanki. Hepsininmi sorunu var yoksa bizmi en ufak sorunu buyutup yuzumuzun golgelenmesine izin veriyoruz? Hatta bir arkadasim mutsuzlugunu soyle dile getirmisti " Insanlar neden dogumgunlerini kutlarlar, olume her yil biraz daha yaklastiklari icinmi? " Bu da kendi kendimizi mutsuz etmenin baska bir cesidi sanirim.
Bazen icimizdeki cocugu uyandirip gelecek kaygisi olmadan, yerine gelmemis dileklerimizi arkamiza alarak, yeni umutlara yelken acarak ve de yuzumuzu gunese donerek gulumseyelim. Ayrica her dogumgunumuzde yeni bir guzellik dileyerek baslayalim yeni yasimiza, icimizdeki cocugu mumkunse hic uyutmadan...
KİTAP İZLERİ
Kapak Kızı
Ayfer Tunç
Ayfer Tunç’un "Kapak Kızı" Romanı: Çıplaklığın Katmanları ve Toplumsal Yüzleşme Ayfer Tunç’un ilk olarak 1992’de yayımlanan ve daha sonra "zemin aynı zemin, inşa aynı inşa"
İncelemeyi Oku
