BUGÜN HALA SÖYLEMEDİN...
Her sabah öpücüğünle uyandırırsın beni. Kondurduğun tatlı buseden sonra o şimdiye dek binlerce kez duyduğum ve milyonlarca kez duysam da usanamayacağım o güzel söz dökülür dudaklarından; Seni Seviyorum ve hep seveceğim. Güne güzeller güzeli sevgilimden bu kadar anlamlı bir cümle ile başlayabilmek, harika bir duygudur.
Sarılıp yatarız birbirimize. Sanki, gece bizi birbirimizden koparacakmış gibi. Sonra, kollarımız uyuşunca ister istemez birbirimizden ayrılırız . Gerçi, kollarımız sarmasa da bedenlerimizi, ayaklarımız hiç terk etmezler, sabaha dek. Yıllardır hep aynı şekilde geçti gecelerimiz ve hep aynı şekilde karşıladık tüm günleri. Sıkıntılarımızda olsa dertlerimizde, biz yine de aynı şekilde yattık ve uyandık.Sonsuz bir sevgiyle.
Ama, bugün hala evet hala söylemedin o güzel sözleri, neden? Bazen çok kıskandırırım seni, yine öyle bir hata mı yaptım. Çok mu üzdüm yoksa seni?
Neden cevap vermiyorsan neden konuşmuyorsun benimle?Ne olur çok uzadı artık bu şaka. Aç artık gözlerini aç.Ve söyleyemiyorsan bile sadece gülümse o parlak gözlerinle.
Hayırrrrrrrrrrrrrrr!..Olamaz!......
Bu bir şaka değilmiş meğer. Gözlerin kapalı, dudakların suskun… Oysa biraz önce, birazdan diye bekliyordum o cümleyi. “Seni seviyorum”u.
O an anladım; bazı sabahlar öpücükle uyanmaz insan. Bazı sessizlikler geceye ait değildir. Ve bazı vedalar, hiç söylenmeden yaşanır.
Ayaklarımız hâlâ birbirine değiyordu ama sen çoktan gitmiştin. Ben ise hâlâ aynı yatakta, aynı sevgide, aynı cümleyi bekliyordum.
Bugün hâlâ söylemedin… ve artık hiç söylemeyeceksin.
