"Kütüphane, sonsuzluğun küçük bir modelidir. — Jorge Luis Borges"

Şiir > Yaşam

üzgün

Melankoli

Bu akşam bir tuhafım yine / Gelemedi bir türlü yaz. /

karışık

Çocuk

Görüyorum çocuklar; / Mutlu, kaygısız, kahkaha dolu. / Ve hayatın

üzgün

Zaman

Elimden kayıp giden zaman, / Asla dur diyemedim, / Bir

üzgün

Dayak

Oturuyordu genç kadın kucağında kirli yüzlü bebeğiyle, / Kendi gibi ıssız bir köprünün

düşündürücü

Ey İnsan!..

Seni düşünüyorum ey insan! / Başımı yastığa koyup / Ayaklarımı

üzgün

Bugün

Bugun Beni Mateme Yolculadilar / Telgraf Tellerinden Kuslari Ucurdular /

olumsuz

Yaşa/mak!

Usulca yaklaşıyor kalktım / RÜZGARI çağıran / kapıyı açıyorum

Başa Dön