Şiir > Bireysel
Meydan Verme
MEYDAN VERME / meydan verme solmasına gönül bahçeni canlandıran sevda çiçeğinin,
Sonsuz Karanlıklardayım
SONSUZ KARANLIKLARDAYIM / Ben acı çektikçe mutlu oldu sırtımdan vuranlar, /
Uçalım Gökyüzüne...
Tut ellerimi gökyüzüne uçayım, / Kanatlarım özgürlüğe alışık, / Dokunayım
Güneşler Batmaz, Gök Yere Düşmez, Atatürk Ölmez
10 Kasım'da doğdum / Sevdalandım bir dünya liderine, Ata'ma /
Hüzün Demli Çayımız
Ateş alır duygular hayalimizse üşür. / İnce bir sızı sarar sinemizi dem be
Çay Renkli Bir Yalnızlık
Sazlıklarda bir yılan çalıyor dem dem ıslık / Gecenin sinesine kor ateşler düşüyor
Ölmek ve Ölmemeği Senin Dehanda Gördüm Ata'm
Aldığım nefes, yürüdüğüm yol / Damarımdaki asil kan, Sensin Cumhuriyet /
Kök Salmışım Yalnızlığa
Kim demiş yalnızlığın ürkütücü olduğunu / Ben seninleyken yaşamışım asıl korkuyu

















