"Bir şehrin ruhu, anlatılan hikâyelerinde saklıdır. — Italo Calvino"
"Bir şehrin ruhu, anlatılan hikâyelerinde saklıdır. — Italo Calvino"
Bugün birşey arıyordunuz değil mi? Ne aradığınızı bilmeden...
Belki canınız sıkılıyordu. Birileri güzel bir espiri yapsa da buhranım dağılsa diyordunuz. Ya da yaşantınız anlamsızlaşmıştı, hiçbir şeyden zevk almıyordunuz. Ve hayatınıza heyecan katacak
neyse ki giderek küresellşen dünyada hıyarın hasat zamanı geldi.mustafa amca o gün bakkala olan borcunu kapatabilmişti.Ama bu...........
En maviydi gözlerin. Denizler, hatta okyanuslardan bile mavi. Mavilerden mavi. İnsanın içine işleyen, bir bıçak gibi saplanan mavi. Güzelliğiyle öldüren mavi.
Hiç hesapta olmayan bir gece bunalımı. Bir cinnet halinden, durgunluğa eriş. Barış Manço dinlerken de delirebiliymuş insan meğer. Ama iyi ki Manço'ymuş dinlenilen; yoksa limana sağ salim varamayabilirdi gemim...
Şarabının buruk tadındaki hüznünü rakımın efkarı ile nefesi kesilinceye kadar kovalamayı yada bir zamanlar içinde pajhalı puroların olduğu tahta kutuyu yatak yaptığımız sigaralarımızın dumanlarnın kuytularda sevişmesini sevdiğim gibi.
Bu metin düzyazı olup şiirsel öğelerin daha geri planda kalmasına rağmen gün içerisinde yaşadığımız bir kesit anı sunmaktadır .Daha derin okunmaya bağlı ufak dersler de çıkarılabilir.
Göğe bakan avuçlarda yaşlar birikmekte; tuzlu, sıcak, azar azar. Yüreğimde ötelerden gelen Pir’ imin sesi, şefkatli: Amin...
Sığındım Yaradana, küçük yüreğim ve avuçlarımdaki yaşlarla, derya misali...
hiç beyazıtta yürüdünüz mü,tramvay kaç kere geçti önünüzden;sayabilir misiniz? peki hiç kaçırdığınız oldu mu zaten beklemiyor olduğunuz bi treni...?
