"Yazmak, aslında, hayatın size sunduğu o devasa 'boş sayfa' ile dalga geçmenin en kibar yoludur." - Terry Pratchett"
"Yazmak, aslında, hayatın size sunduğu o devasa 'boş sayfa' ile dalga geçmenin en kibar yoludur." - Terry Pratchett"
Biz millet olarak babaları severiz, her ne kadar babalara gelmeyi sevmesek de... Babalara gelmeyi kim sever ki? Bildiğim kadar bu Noel Baba epey zamandır var. İyi de bu adama, şimdilerde Noel Dede demek lazım gelmez mi? Hem sakalı da var bembeyaz. Her gördüğün sakallıyı deden zannetme, diyorsanız o
kuru öksürük, burun akıntısı, kırgınlık, yorgunluk belirtileri. böyle başladı rahatsızlığım. çok önemsemedim, geçer dedim. bir gün, iki gün, üç gün.. geçmeyen rahatsızlık..içimizde bir kuşku, acaba test mi yaptırsak
Politikacı devlet adamı değildir. O nedenle devlet adamı her ne pahasına olursa olsun devleti korumaya çalışırken, politikacı kendinin ve taraftarının çıkarları için devlete zarar vermekten çekinmez.\*\* Çıkarı için dilini tatlılaştıranın niyeti acıdır.
karekter, insanoğlunun yapısının oluşumunu sağlayan ve küçük bir deprem etkisi ile yıkılmamasını gerektiren en önemli yapı taşıdır.
Yaşam Koçu olmak ister miyiz; bilemiyorum ki... Hadi olduk diyelim Yaşam Koçu, Kurban Bayramı yaklaşıyor, ya bizi bıçak altına yatırırlarsa? Şaka bir yana Yaşam Koçu olmak isteyende vardır, istemeyende... Ne yapar bu koçlar biraz eşeleyelim bakalım... Şöyle basit bir tanımlama var ''Yaşam Koçu bize yapabileceklerimizi yaptıran kişidir.'' demiş
Fikirler, kadük/kısır kalır mı
yahut kelimeler küser, senden kaçarlar mı ?
evet demek içimden gelmese de demek zorundayım.
Dijital kölelikten bahsediliyor,
son zamanlarda hepimizin ortak gündemi, tartışıyoruz..
Devlet otoritesinin her dediğinin geçerli olduğu toplumlarda, siya partilerin varlığı vitrinleri süsleyen manken misalinden başka bir anlam ifade etmemektedir. İşte bunun için sürekli Türkiyede demokrasinin olmayışı dile getirilmektedir.
Yürürken aslında, arkalarında bırakmak istemedikleri, ama dönseler de göremeyecekleri uzakları terk ediyor gibiydiler
Vakitlerden Mayıs başları; yani baharın son demleri, yazın arifesi olmasına rağmen yüreklerde yaşanan sanki zemheriydi. Bahar sadece tabiata gelmişti, yüreklere değil. Bir millet amansız bir esaretle boğuşuyordu. Uçurumun kenarında asılı duran, ha düştü ha düşecek konumunda mahzun bir ülke vardı.
