"Yazmak, konuşmadan söylemenin yoludur. — Jules Renard"
"Yazmak, konuşmadan söylemenin yoludur. — Jules Renard"
Göz yaşlarım; şizofrenik nağmeleriydi ruhumun ayrılığa. Çiçeğin suya duyduğu hasret kadar dayanılmaz olsaydı yalnızlık; sen de nefes kadar vazgeçilmez olurdun bende.
Zor… Gerçekten zor. Oysa ki ne hayaller beslemiştim yüreğimin aşevinde. Sensiz gecelerin sabahına koşup, senli günlerin “günaydın” ı oluyordum eskilerde.
Yeni pencereler açmak için yıktığım duvarları hatırlıyorum zaman tüneline girdiğimde.Şimdi çoktan unutulmuş aşk yaraları...
Taze bir kalem...Mürekkebe dokununca dağılır ya hani.Öyle işte.İçimdeki sesin yumuşaklığında ve ürkekliğinde, bazen asi, bazen asil, bazen güçlü, bazen de öylesine, içimden geldiğince...
Herkesinki kadar güzel bir yaşamım oldu, herkesinki kadar zor...Kelimelerin anlatamadığı şeyler yaşadım.Aşkı da yaşadım, nefreti de, vefayı da yaşadım, ihaneti de...Ama çok önemli bir şey öğrendim; ayakta kalmak için önce sağlam ayakları olmalı insanın.Sonra da en az ayakları kadar sağlam dostları...
Bursa
Yazmak ya da yazmamak.İşte bütün mesele bu değil!
Yaşamımın ötesinde etkilendiğim bir ilham kaynağım yok!
Amacım herhangi bir yazara değil kendime benzemek.Ancak o zaman başarılı olacağıma inanıyorum.
