aklım sende ben sende / gece sende gün sende /

Türkler tarih sahnesinde -o dönemden kalan efsane, destan ve kitabelerden anlaşıldığı kadarıyla- ilk görünmeleri karizmatik kahramanların teşkilatlandırdıkları topluluklarla olmuştur. Oğuz Kağan, Kültigin Kağan, Mete han, ya da Kürşad ismi aynı zamanda bir milleti anlatıyordu.

Ey Lefkoşe, kalmış bize ancak bir ucun;
Gitmiş yarıdan fazlası on bir burcun…
Elden çıkacak yavaş yavaş eldeki de
Gülmezse bugün yarın mukadder yolcun.

Bu güruhtakiler "Küfür tek millettir" ayet-i celilesinden yola çıkarak, Kur'an-ı Kerim'de ki "millet" kelimesinin din manasında kullanıldığını ileri sürerek, MİLLİYETÇİLİK ideolojisinin İSLAM' a aykırı olduğu propagandasını yaparak prim kazanmaya çalışmaktadırlar. Ve hatta daha da ileri giderek mensubiyet şuuru içinde Türk'üm demenin günah olduğu yalanını süslü laflarla insanların beynine

Ey cebi dolular, yüreği boşlar, Ey servet delisi, köhne nahoşlar, Ey gayret damarı kesik alçaklar, Kendisini beğenen iddialılar, Gören olacak mı sömürdüğünüz, Bu millet kanından doyan gününüz? İnişli-çıkışlı davranışların, tenakuzların sebebi davasına inanmamaktır. Bocalamalar inançsızlıktan doğar. Felsefelerini “dün başka, bugün başka” sözcüğünde temellendiren eyyamcıların elleriyle hazin bir çizgiye

su / can verirken tüm hayata / rabbimin emriyle

en güzeli / uyumak / unutarak /

Aşkladır göğün döndüğü; aşkladır yerin durduğu. Aşktır çarha koyan feleği; aşktır temcit okutan meleği. Aşktır yıldızları seyrettiren; aşktır ay ve günü devrettiren: Aşktır nebatatı bitiren; aşktır çiçekleri getiren. Aşktır kaşları keman ettiren; aşktır gamzelere kasd-ı can ettiren Dişlerimi kırdım onun aşkından; aşkla durdum namaza ki, çıkarsınlar mızrağı ayağımdan;