Hani hep benimdin meleğim,
Hani hiç kırmayacaktık birbirimizi,
Kırsakta kopamayız diyorduk,
Gurur denen düşmanımızamı yenildik,
Yoksa kavrulan hasretimizemi.
Karmakarışığım meleğim,
Gururum gülerken,
Yüreğim diz çökmüş, yerlerde sürünüyor,
Bir kelimen yetti yıkılmama,
Izdırabıma...
Söyleyemem,
Çok özledim seni, sesini,
Heran yanımdaki nefesini,sevgini,
Diyemem...
Öyle bir kırıldıki yüreğim,
Paramparça...
Seni unuttum mu sanıyorsun?
Düşünmüyor sormuyormuyum gölgeme,
O büyük yangında yanmıyormuyum sanıyorsun,
Düşünüyorum, yanıyorum,
Çok derinlerde sessizce.
Çok özledim seni bitanem,
Seninle sensizliği yaşıyordum,
Şimdide sensiz, seninle yaşıyorum,
Neden bilmiyorum meleğim,
Ağlıyorum...
Suçlarım gözyaşlarıma sıkışmış,
Akmak için yarışıyor,
Biliyorum bende suçluyum meleğim,
Artık affet beni diyemiyorum,
Gücüm kalmadı savaşmaya,
Yeniliyorum.
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
