Çiğ tanelerini sevdim önce
Sonra da boyumu aşan başakları
Toprakları yaşlarımla sulamayı öğrendim
Bir başka deyişle ağlamayı
Çözüldü sonunda bir akşam yüreğim
Güneşe dokunmayı, yağmurla ağlamayı keşfettim
Gülmeyi öğrettim gecelere
Tozpembe hayallerin karabulutları olmadım hiç
Engel koymadım düşlerime
Ben gülpembe yanakların alı,
Al yazmaların oyası olmak istedim hep
Mavi gökyüzüne leke sürmedim
Ve gökyüzüne hiç yalan söylemedim.....
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
