İtiraf Ediyorum...Ben Bir Oburum!
Ohh! Be, rahatladım. Bunu şimdiye kadar bir ben,bir de yakın çevrem biliyorsu. Artık şahit olmasanız bile sizde biliyorsunuz. Bu itiraf belki bana güç verir, verir de şu delicesine yeme işini bir tarafa bırakırım. Yazımı okuyanlar arasında incecik, sülün gibi hatunlar varsa bu iç hesaplaşmam sizi pek cezbetmez. Ama benimle bu bireysel - ve de toplumsal olmaya yüz tutmuş , çünkü artık arkadaşlarım, ailem benden feci şekilde sıkılmış durumda- olayın önemini kavrayacak bedenler varsa lütfen uzatın yardım elinizi.
Neden kilo çabuk verilemez arkadaşlar, bu metabolizma denilen tek dişi kalmış canavar neden doğru dürüst çalışmaz. Ben mi çalıştırmayı bilmiyorum. Gerekli bütün ihtiyaçlarını karşılıyorum. Suyunu veriyorum, yemeğini veriyorum, onunla oturup konuşuyorum,dertleşiyorum, hatta takviye ilaçlar bile kullanıyorum. Bana mısın demiyor. Çalışmıyor bu mendebur. Her Pazartesi başlıyan rejimlerimi, sırf günün sendrom niteliği taşaımasından dolayı Salıya, Çarşambaya ve bilimum günlere dağıttım.Yok anam, ben şunu anladım ki, yemek konusunda çok iradesizim. Hamilelikten kalma bir alışkanlık olsa gerek, canım kızımmmmm, neler yaptın sen bana.
Şimdi sizden bir ricam var, ne olur gelin el birliği ile kurtaralım bu kadıncağızı, tekrardan eski günlerime döndürün beni, topluma kazandırın, dışlanamayın.
Bu abudik yazımdan sonra ben birşeyler atıştırayım,sinirim bozuldu, feci karnım acıktı
