Gelecek, şimdinin bakmaya bile tenezzül etmediği, geçmişin hâlâ konuştuğu bir aynadır.
Ama biz aynayı sevmedik hiçbir zaman.
Ya üstünü örttük,
ya yerini değiştirdik,
ya da kırıldığında “zaten eskimişti” deyip geçtik.
Şimdi dediğimiz şey kibirlidir.
Elinde imkânlar vardır, zamanı vardır, sesi yüksektir.
Geçmişe yukarıdan bakar.
“Bilmiyordun” der.
“Şartlar zordu” der.
“Gençtin” deyip konuyu kapatır.
Oysa geçmişin meselesi açıklanmak değildir.
Hatırlanmak bile istemez bazen.
Sadece…
yerinde durur.
İnsan unuttuğunu sanır.
Oysa sadece üstüne yeni alışkanlıklar inşa eder.
Yeni cümleler, yeni yüzler, yeni roller.
Ama bazı boşluklar vardır;
ne doldurulur
ne taşınır.
Sadece sızar.
Gelecek bu yüzden ürkütücüdür.
Çünkü intikam almaz.
Bağırmaz.
Hesap sormaz.
Sadece geri getirir.
Bugün “önemsiz” dediğin bir cümleyi,
yarın sustuğun bir an olarak koyar önüne.
Bugün kaçtığın bir yüzü,
yarın içindeki boşluk olarak bırakır.
Ve sen onu kader sanırsın.
Oysa kader değildir.
Bu, ihmalin uzun vadeli sonucudur.
İnsan en çok
“sonra bakarım” dediği yerde kaybolur.
En çok
“geçer” sandığı şeyde kalır.
Ve en derin yaralar,
hiç acımadığına inanılan anlardır.
Çünkü bazı aynalar vardır;
bakmazsan çatlar,
dokunmazsan donar.
Ve bir gün,
gelecek dediğin şey geldiğinde,
ayna konuşmaz artık.
Sadece seni gösterir.
