] ]
Karanlık ve soğuk bir gecenin koynunda,
Gece kadar karanlık, bir yatağın üzerinde,
Elleri bağrında,
Bir kadın...
Başına kadar çektiği yorganın altında,
Hıçkırıklarla sarsılan bedeni,
Böler gecenin acı sessizliğini...
Ve Döktüğü gözyaşları,
Kurşun gibi, deler geçer,
Yastığının üzerindeki
Göz nuru işlemeleri...
Yalnızlık !
Ruhunun en tehlikeli esiri.
Bir zamanlar alevler içinde yanan bu yatak,
Şimdi dikenli teller misali acıtır kanatır tenini...
Cama vuran her bir yağmur tanesi.
Kulağında dinmek bilmeyen aşk nameleri gibi,
İnce ince süzülür,
Yakar kavurur yüreğini...
Gece,
Karanlık,
Issız...
Yağmur,
Gözyaşı...
Ve kadın,
Çaresizce sonsuza uğurlar biten bir aşkı...
01.07.2009 / Nilgün SARIGÜL
