"Okumayı sevenin her yerde bir evi vardır. — Hazel Rochman"

Şiir > Yaşam

üzgün

Girift

cemre yüklü dallarını / sökündü toprağından / özgürlüğün tuzunda

karamsar

Gecenin Çocuğuna

aslında görmek istemediğim şeyleri gördü falcı, / söylemek istemediklerimdi dudaklarından dökülen,

nostaljik

Eski

Mutluyduk o zaman gitmemişti kimse hiçbiryere. / Ayrılık yoktu dudakların hafızasında henüz.

nostaljik

Yanılsama

Sahildeydim bu akşam / Uçsuz bucaksız maviliğe baktım öylece /

nostaljik

Rasat

Rasat / Güneşin ardından aydınlatırsın / Yabani incirin arsız yapraklarını

üzgün

Sen

Gizemınle gizleniyorum / cansız bır beden gibi / ben bana benzeyen ben gibi / kocaman odada

karamsar

Gecenin Resmi

Gece, dinlenmekte kıyısında sabahın / gece yorgun, gece, çirkin evladı alemin,

olumsuz

Yaşanan

Etrafımda insanlar görüyorum, / Çok azı mutsuz olduğunun farkında. /

üzgün

aynalar...

Şaşkın şaşkın bakmayın bana ey aynalar! / Ben böyle bitkin,böyle yorgun doğmadım,

olumsuz

Yaşanan

Etrafımda insanlar görüyorum, / Çok azı mutsuz olduğunun farkında. /

Başa Dön