"Bütün büyük edebiyat, iki hikâyeden biridir: yolculuk ya da yabancının gelişi. — Lev Tolstoy"

Şiir > Yaşam

üzgün

Dargın

prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" / / Güneşin battığı yere, / Gece geldi… / Gün

olumsuz

Kumbaramdaki Harfler

İnce uzun parmakları titreyerek tuşladı telefonu. İçinde öylesi bir öfke, ıslak gözlerinde çaresizlik o kadar yansıyordu

üzgün

Kelebek

Ayak basılmamış kar edasında gönlüm / Eriyip giderken duldasız bir dudakta

olumlu

Vatan

Vatan diyip nice can verdi şehitler. / Nur kokuyor şehit kanı göklerde.

karamsar

Hayat

Ha bugün, ha yarın geçiyor ömür; / İşliyor saatler, durmuyor devir;

üzgün

Doyamadım

Hep kol kanat gerdin / Üzerimize bir melek gibi /

umutlu

Unutulmaz

Anlatamam karşılığı yok kelimelerde / Belki bu gün belki yarın kavuşurum mevlaya

üzgün

Zaman

Ey zaman... / Karşımda mı duruyorsun olanca haşmetinle? / Avuçlarında

nostaljik

Ana

Ellerin ilacım olurdu, benim, / Sözlerin en doğru yolu gösterir. /

karamsar

Arayış

Duyumsamak, / Bumerang kelimeleri, / Ve yüceltilmişliğin alçaklığını,

nötr

Bir An

bir güvercinin kanadında şimdi / rüzgar, / biraz sonra

karamsar

Araf...

İstikametim kayboldu, kayboldum. / Bilemedim bilinmesi gerekeni her neyse. /

Başa Dön