"Kurgu, hakikatin içindeki gerçeği anlatır. — Albert Camus"

Şiir > Bireysel

nostaljik

Nem...

Bir yalnıza yönlü yüzüm, / Yüzüm yağmura / Kara ellerim

üzgün

Ah Balya

Bağımdaki sarı üzümleri... / Bahçemize ellerinle diktiğin.. / Heyhat olgunlaştığını

üzgün

Keskelerim

Her ayrilik bir aci oldu, bin sitem, günlerce süren hüzünlerin baslangici.. / Her

üzgün

Sönük Eldiven

Güneşin ışıkları gözlerindeydi gözlerimdeyken.. / Şimdi seninle ayrıyız biz bitti aşkımız derken

karamsar

Kara Bahtım

Ben aydınlığı unuttum kömür karasında / Yaşamayı özledim insan sofrasında /

umutlu

Şefkat

Anladım ki sonunda benim sorunum kendimle / Kendime yar olmalıyım başkasından önce

olumlu

Platonik

kim görse / portakal bahçelerini gözlerinin / şüphesiz aşık olurdu

üzgün

Hayatın Ayyaşlığı

Sarılıp geceye karanlığı arkadaş eyledim yine bu gece / Bütün yalnızlıklar soframda meze

karamsar

Yalnızlık

artık yetmiyor sözlerim / şimdi sıkıntının çalgısından / çıkıyor müzik

Başa Dön