Şiir > Bireysel
üzgün
Koku Koku Koku
Gölgenden utandığın vakitlerinde güneşe çıkamadın / Onurlu zamanlarında ise hava kapattı
nostaljik
Benim Aşkım
Düş bahçelerimi süsleyen kardelenim, çiçeğim / Zaman çemberimde dönen yelkovanım, akrebim
umutlu
Var - Oluşum
hayat akyokuştan bisikletle inmeye benziyor / hız aşırı ve aşındırıyor ürpertiler yaşantımızı.
Bu seferki başka...
Avuçlarımın içi… hüzün taneleriyle dolu. / Zamanın ellerimden süzülüşünü dinler gibi, bir şarkının
üzgün
Kurye
 / Her sabah; / Bir selam, / Bir gülücük,
düşündürücü
Düşünce
düşünceler suya düşen bir damla gibi halka oluşturuyor / gittikçe büyüyor genişliyor beynimin
üzgün
Yalnızlığım
Özlediğim Yalnızlığım / Özlediğim yalnızlığım, / Haftalardır bunaltan sıcaklardan, / Güneş kandırmacasından, / Bahar aldatmasından, /
İçimde kalan küçük eller
İçimde bir çocuk var… / Kimsenin duymadığı, kimsenin bilmediği /
olumlu
Vazgeçilmiş Edinim
ne zaman vazgeçmişsem o zaman kazandım istediğimi / istemeden çabalamayı öğrendim
üzgün
Herşeyi Geride Bırakasım Var
Kalbimin derinliklerinde yaşıyorum şugünlerde / Günyüzüne çıkmamış aşkların yoksunlukları var üzerimde
