"Kitaplar aynalardır; içlerinde yalnızca kendimizi görürüz. — Carlos Ruiz Zafón"
"Kitaplar aynalardır; içlerinde yalnızca kendimizi görürüz. — Carlos Ruiz Zafón"
Haftalarca süren ve gerilla savaşına dönen ilişkimiz. Gündüzleri kuytu yerlerde pusuya yatıp geceleri yalnızlığa indirdiğimiz vur kaç saldırıları.
17 yaşlarındayım. Ağustos ayıydı, teyzemlere misafirliğe gitmiştik.
Kız arkadaşım, kuzeniyle birlikte annannesi’nin köyüne gidip 1 hafta kalcaktı. Gitmeden buluşuyoruz. Muhabbet koyu, son arabanın saat 6′da oldunu unutmuşuz. Ceydanın kuzeni Nur koşarak geliyor.
Dün sarıldım sana...İlk kez sarıldığım gibi, sanırım son kez sarıldım...Yazdım ve bunu da tükettim...
“Yeryüzünde kim bir başkasının – hatta kendinin kalbini tanıyabilir ki?”
Ford Madox Ford’un, “En Acıklı Öykü” adlı kitabının konusu bu sorunun etrafında dönmektedir...
Aşk, tutku, hırs, gizlilik, acımasızlık ve parçalanmışlık vardır bu hikayede...
En acıklı öykü diye başlık atılmıştır bunca güçlü kavramı
F İ K İ R L E R
İnsanı evrende üstün tutan, diğer varlıklardan ayıran özelliği Beyni ile Düşünüp,felsefe yapıp mantık çerçevesinde çarparak,toplayarak,çıkararak vede bölerek üstüne üstelik sağlamasını da yapıp, çıkar ve menfaatlerini de unutmayarak,durmadan FİKİR üretmiş durmuş.Topluma sunmuş, zaman,Zemin ve şartlar içerisinde, bazen kabul,bazen ret,bazende
Sevmek ve değer vermek. Yalnızca iyi olduğu için, sevgiyi iyiliği barındırdığı için, çıkarsız, beklentisiz, yürekten ve samimice. Sevmek, İnsanı sevmek. Tüm güzelliklerin insanı sevmekle başlayacağını bilmek. İnsanı, gerçek insanı sevmek.
Siyah beyaz netliğinde bir dünya kurgusuyla, modern/kapitalist dünyanın vahşi mirasıyla yüzleşiyor insanlık.
İçimin denizi , yurtsuz aşkımın sılası, gözlerimin kıyısında buzun ateşle teması . Sözcüklerimin aşkın çarmıhına takıldığı yerde, dudaklarımdan dökülen geveze suskunluklarımı duyanım. Gelişi içimin şöleni, gidişi ağlamaklı bir gülümseyiş olanım.
Gittin,
