17 yaşlarındayım. Ağustos ayıydı, teyzemlere misafirliğe gitmiştik.
Kız arkadaşım, kuzeniyle birlikte annannesi’nin köyüne gidip 1 hafta kalcaktı. Gitmeden buluşuyoruz. Muhabbet koyu, son arabanın saat 6′da oldunu unutmuşuz. Ceydanın kuzeni Nur koşarak geliyor.

Mesaj geldi. Derya okulun bahçesin’de beni bekliyormuş. Ulan bi bodrum, bi inşaat girmediğimiz delik kalmadı, şimdide okul bahçesi. Ben adam gibi biyerde buluşamıycakmıyım. Aslında bi yöndende iyi oluyor, Derya bu konuda çok masrafsız. Diesel gibi çevrimine göre çalışır, benzin yerine motorin yakar.

Askere gitmeme kalmış 12 gün, vay bee 2 hafta bile değil. Son günlerimde sanki ölecekmiş edasıyla yaşayarak değerlendiriyorum. Şubat aylarındayız hava buz gibi gece saat 01:00 suları, Derya’yı aradım bir kaç duygusal konuşmayla evinden çıkmaya ikna ettim. İkna etme konusunda çok iyiydim çok fazla uğraştıramazlardı beni.

Hava kararmak üzere. Emreyle 2 haftadır sanal konuştuğum kız’ın yanına gidiyorum 1 saatlik bir yolculuk bizi bekliyor. Otobüs full dolu. En arka koltuğa çöreklendim. ” Nerelisin hemşerim ” diyen koltuk yoldaşımla hiç konuşmadım.

Evden çıktım hava çok soğuk, her yer kar. Kendimce bişeyler düşünüyordum. Ellerim cebime alıştığından, dengemi kaybedip sırt üstü buza çakılmam çok kolay oldu. Başımı kaldırıp sağa sola baktım, varmı lan acaba beni gören diye düşündüm.