"Yazarların parası, yazdıkları kadar değerlidir; yani çoğu zaman hiç." - Mark Twain (kurgusal alıntı)"
"Yazarların parası, yazdıkları kadar değerlidir; yani çoğu zaman hiç." - Mark Twain (kurgusal alıntı)"
Kesim yerleri, kendi içindeki eylemleri sıfıra yakın değerlerde durdurmakla birlikte bu yerler tehditten arıtılan güvenli yer olukla ortaya çıkmış, bir boşluk devinim alanıydı. Kesim yerlerinin bu yeni beliren ikinci anlamı da, tapınak işleviydi. Kesim alanı gruplar arası eylemsiz alan olmak yerine, yine aynı güveni vermek kaydıyla önce uzaktan;
Hemcinsler doğal ortamın içine ne fakir olarak doğuyorlardı; ne de zengin olarak doğuyorlardı. Ne köle oluyorlardı; ne köle sahibiydiler. Ne de aradıklarını bulduklarında şanslıydılar; ne de aramadıklarını bilmemekle şansızdılar.
devam eden yazı
Bunlar gerçeği anlatan anlama ve anlatımlar değildi. Sömürücü ve sömürü mantığıydı. El düşüncesini var edici; El düşünce antlaşması olan dinleri var edici; sömürüye yol açan, her somut olgunun, soyut mana ifadesiydiler. Şimdiye dek olan bitenler, zaten bir çırpıda geçmişte olup bitmiş olanlarsa eğer şimdi diye bir şeyin olmaması
Yine bir çocuğa karşı anne ve babanın sevgi ve saygı dolu davranışı, koca bebekler için de uygulanmalı. Yetişkinler daha az çocuk olsa da, içinde hep o küçük çocuk vardır.
Sistematik olumsuzluklara verilen yanıt vücut diliyle özetlenir.
Değişik hastalıklar, alerjiler, pasif direniş ile kendini gösterir.
Aşık mıyım ben yoksa. İstanbul’da, Kadıköy’de şiir yazıyorum yağmurlu bir günde ve Karaköy İskelesi’nin önünde. Hayır, hayır...Maltepe’de, kim ipler Birleşmiş Milletlerin bilmem hangi kararını diyorum. Feci şekilde aşıkım. Çözmekte zorlanıyorum elbette aşkın ne olduğunu. (Ben neyim’den)
Çocuklar, bizim çocuklarımız... Günümüzde her türlü şiddetin zirve yaptığı bir dönemde, onları bu şiddetten ne kadar uzak tutar, ne kadar soyutlayabilir isek ne mutlu biz ana babalara... Yukarıda anlatılan uygulamayı görünce, ''Helal olsun bu öğretmenimize.'' dedim içimden... Böyle duyarlı öğretmenlerimizde var demek ki...
Hayatın oluşumu hakkında oldukça fantastik bir hikâyemiz var. Bir tek hücre ve ondan evrilen diğer bütün canlılar... Neden o uygun anda ve uygun şartlar içerisinde, sadece bir tek hücre oluşuversin de milyonlarca hücre yaratılmasın? Kar taneleri gibi her biri birbirinden farklı ama bir o kadar da birbirinin aynı
