kanatları kopan bir melek

kozmik güçlerle kozmetik savaşına girdim.1 tl lik parfümleri çakmağın ucunda ateş topuna döüştürerek.sonrasında cayır bayır yakarak.kızgın ve çığlıklar içindeki çığlıklardaki korkuyu bir nefeste çekerek bedenimi gençleştiriyorum.hala devam ediyor daha çok daha çok kork ki ben daha da dinçleşeyim.
soğuk gözlerden akan sağnak yaşlar beni daha çok

diken diken oldu yine tüyler, gözümü açtığımda heryer karanlıktı.hiç bi kaos ortamı yoktu.ama bir rüya sonrasında bir rüya daha.her rüyanın sonunda ölüyor kan-ter içinde uyanıyordum.sonra başka bir ölüm daha sonrasında yeni bir ölüm yine bir rüya.sanırım sabah oldu rüya merkezi kendi içinde kurgulara başladı, geceye hazırlık seansları düzenliyorlar.kahrolası

kelimelerin çığlıklarını bastıran gardiyanlar

sessiz ve derin bi haykırış, ağlarken sakız çiğnemek göz yaşının dudağa teması ve sonrasında sakızda hafif tuzlanma.
sakin daha sakin daha huzurlu ama derin bir nefes öncesinde, elindeki sigarayı kül tablasına bırakıp.

yada adımı kazıyayım zihnine.
düşün, düşün!
düşündükçe bir ben yapayım senden kendime.
o zaman daha rahat öldürürüm seni

ince bir ses, soluk bir yüz.uzun kirli saçlar.travma geçirmiş bir vampir sanki.umutsuzluk vardı o mat bakışlarda.
orta çağ hırsızları gibi duruyordu.
tek nedeni sadece yaşamaya çalışmaktı sanırım.oradan oraya koşarak bir mağarada yaşayarak kendini savunuyordu heralde.

insanın kendine yüklediği, mutsuzluğum ben.tüm umutların kırılıp döküldüğü noktayım.
hissizliğiyim bir sevgilinin.nefretiyim.
aslında benliğiyim, kendimden öte.

yalnızlığım, benliğimden öteye giden birşey.her düşündüğüm her istediğim olsaydı.keşke demeyeceğim keşkeler beni daha geriye götürecek biliyorum.son birkez ellerimi birleştir...

buda bir hayal gerçi
yok oluşumu canlı canlı izleyip yukardaki neden sıralamasında adı geçenlere armağan etmek istiyorum.
filmin sonunda bir ödüle ihtiyaç duymuyorum.
o hayallerim arasında yok.

yok olmalı
haykırmalı.
artık bende yok olup kaybolayım..

olmasını gerektiği gibi davnaıyorum sanırım.ha bu hata mı?kendimce şuan hata değil
ama insanlara göre kıyasladığımda her adımım hata her adımımın altında bir çukur.
normale karşıyım, buda beni neşeli kılan
ama yaşama isteğimi kıran kerdeli neşelerdir.durup düşünmek neyi değiştirir?
ölüyorum..

ecel teri döküldükçe beden beyazlar yok olur

yolları göstermek son umudum

düşler birbiyle oynar kedi yavrusu gibi

sonbahar günleri birbirini kovalar fakat bana gelince bir orduya dönüşüp savaş açıyorlar

bir b0k kokusu

gecenin sabahı veya sınırların çizgisi

yelkovanı kovalıyorum resmen..hızlıca ilerlemesi için, nafile.sanki inadına daha bir yavaş ilerliyor ne kadar hızlı koşsamda yakalayamıyorum

sınırsız sövgüler sendromları