Sevgiler tükendi, ömre ne gerek?
Cehennem uzakta, dumanı geldi.
Hayat iplerini, bir bir sökerek,
Çadırı yıkmanın zamanı geldi.
Ömrümce yazdığım, hüzün defteri.
Binlerce cilt oldu, yıllardan beri.
Tezkere vererek, yorgun neferi,
Huzura çekmenin zamanı geldi.
Bu son yolculukta, yerimiz varsa,
Sahibini bulsun, sahipsiz arsa.
Eğer kahve gözlü, arar sorarsa,
İki taş dikmenin zamanı geldi.
Habersiz gitmese, söylerdim ona,
Bir yer hazırlardı, Atilla bana.
Güllerle bezenmiş, ıssız yabana,
Anılar dökmenin zamanı geldi.
Mehmet Nacar
