sevdayı yokluğunla yaşamak güzeldi
varlığında kayboluyordu sevdam…
sevdam sana ağırdı ezildiğini hissederdin hep
yokluğunda ise bana ağır gelirdi.
Sonra sonra sevdayı yokluğun bilmeye başladım.
Sevdam sensizlikti, hasretti artık…
Sen
Sadece geldiğinde dokunduğum, gözlerine baktığım oldun,
Bir heykel gibiydin ruhumda…
Tümden gittiğinde ise hiç zorluk çekmedim.
Yıllarca sensizliğe sevdalanmayı öğrenmiştim.
24 ekim 2002 01:27
KİTAP İZLERİ
Kendi Işığına Yürü
M. Kemal Sayar
Karanlığın Ortasında Bir Işık: Kemal Sayar'dan Toplumsal Travmaya Edebî Bir İlk Yardım Türkiye'nin kolektif bilincinin pandemi, ekonomik krizler ve depremlerin derin yaralarıyla gölgelendiği bir çağda,
İncelemeyi Oku
