dünyamın yıldızları dökülüyor,
teker teker...
yarıldı, ayaklarımın altından toprak;
uçurumların kenarında kaldım.
bir adım ötesi son,
bir adım gerisi devamken,
düşerken ayağa kalktım.
dağlar üzerime geldi,
küçüldükçe küçüldü beden.
taşırken binbir ağırlığı,
binbir kere ezildi yürek.
kayalıkların arasında,
soluksuz nefessiz kaldım.
hep karanlıktı hep korkulu
karşılaştığım her sıkıntıda,
ışıksız umutsuz kaldım.
yerim yersizdi, göğüm göksüz
ben yetimdim, ben öksüz
koparken çığlıklar;
onca sesin içinde, ben sessiz kaldım...
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
