Neler çoktan yaşandı ve
Daha neler yaşanacak bilemiyorum,
Ama bağlandık birbirimize amaçsızca,
Ne sen beni tanıyorsun,
Ne de ben seni,
Neden yakınız bu kadar?
Tümceler de bu ruh hâline ayak uydurmuşlar,
Noktaların biteceği yerlerde virgüller,
Virgüllerin duracakları köşe başlarında ise gülücükler açıyorlar,
Gözlerinde bir ışıltı parıldıyor o an,
Ele veriyorsun içindeki çocuksu ateşi,
Lâkin saklıyorsun onu elinden geldiğince,
Sanki bilinmezliğe kaçıracaklarmış gibi,
Gerçi aynısını ben de sana yapıyorum,
İki kalp gözü kör insan nasıl anlaşıyoruz akıl sır erdiremedim.
Avucumuzda kalan sevinç ve umut taneciklerini,
Hatta ideallerimizi bir oraya bir buraya savurup duruyoruz,
Sevgimizi de esirgiyoruz ama birbirimizden,
O da olmayınca bir şeyler sürekli yarım kalıyor,
Tüketilmeye başlıyor ruhlarımız,
Ta ki zaman akıp gidene ayrılık vakti gelene kadar.
Böylelikle şaşalayıp bocalıyorum,
Bir yanım ne hâlin varsa gör be çocuk!.. derken,
Diğer yanım yine yaptın yapacağını,
Bu harika kadını sakın üzme,
Yaşamalısın sonuna kadar diyor,
İş işten geçtikten sonra ise
Kara bulutlar bir araya gelip oyunlarını sahneliyorlar,
Aşk tanrıçası da bu dramadan keyif alıp kıkırdıyor eli ağzında.
Nihayetinde pabuç kadar dilleriyle iki yanımda dikilen,
Her ulu orta söze tav olan koca yürekli melek ile
Kafasında kırk tilki dolaşan cin fikirli düşmüş yoldaşı,
Terk etmişler beni tan yeri ağarırken,
Özgürüm artık derken,
Fark ediyorum ki,
Siyah ve beyaz duygularımı da yanlarında götürmüşler,
Griler çerçevelemiş dört bir yanımı,
Kalbimin kor sıcaklığı ve
Zihnimin dipsiz karanlığı kalmış geriye,
Artık yol gösteren kılavuzlarım onlar olacaklarmış,
Aman ne sevindim anlatamam...
Serbest piyasanın dev dalgasıyla boğuşan,
Ekmek teknemi mi?
Yoksa kabaran yaşam nehrinde,
Elimden kayan geleceğimi mi dert edeceğim?
Vicdanımın sesi duyuluyor az öteden,
Gereğinden fazla oyalanmışım...
İçimdeki eksiklik her ne ise
Sona yaklaştığım her bir an için
Daha fazlasını bilmek istemiyorum.
Yaşamak her ne ise
Artık daha fazla geç kalmamalıyım.
