SUYU YANGINLA SÖNDÜRDÜM, YAĞMURA RAĞMEN
Sensiz bir gecede...
Suyu yangınla söndürdüm.
Sonra Azrail geldi, yağmurla
Senden kalan suyun sıcak külleriydi.
‘s’ ile başlayan ben; sen ile son buldum
Dur! Bitmedi daha...
İnsan kolonisi kaldı bir kere hücrelerimde
Muzdarip garipler ordusu damarlarımda
Bak şimdi!
Halaylar geldi, masumluktaki bebekliğimize.
Yokluğunun dem vurduğu saatteyim...
Ellerim karanlığın hizmetkarı
Duvarlarım çatlak, çentik atmışlar hayallerime
Hayır!
Hayal değil onlar... özgürlüğüm be!
Son kez , bir daha bak!
Gidiyorum...
Çünkü; Azrail geldi, galiba ölüyorum.
Ama en çok yine gülüyorum
Çünkü suyu, yangınla söndürdüm / yağmura rağmen...
EMRE ONBEY
]
