Garip yargılar ve infazlar içermekte yaşam
Herkes kendi kapısının aralığından ürkek, kuşkulu bakıyor dünyaya
Ve herkes aldatılıyor, aldatırken...
Her zaman yaptığımız
Çuvaldızın başkasına verdiği acıyı umursamamak...
Kendimize gösterdiğimiz iğne ucu, süngü gibi yırtıyor içimizi
Daha bedenimize bile girmeden...
Nedense hep susuzuz; boğazımız kuru
Orta büyüklükte bir kaç nehri içsek,
Birileri bir damla su için başını göğe kaldırıp yağmur duası yapsa
Biz denizlere dikiyoruz gözümüzü...
Ve hep biz anlaşılan olmak istiyoruz...
Gizlendiğimiz kapının arkasından
Esirgemiyoruz sözümüzü...
Yavuz İgret
( 22-02-2004 )
]
