SONBAHAR
Sonbaharı yaşıyorum,
içimdeki son baharı.
Yaprak dökümü,
Tılsım tılsım heybetli yağmurlar.
Bir veda anını hatırlar gibi,
Sonbaharı yaşıyorum,
Yüreğim fırtınanın dansına eşlik ediyor.
Sonbaharı yaşıyorum, içimdeki son baharı.
Sarı lekeleri kurutuyorum biteviye düşlerimde.
Çıplak dalların küskünlüğüyle küsüyor,
Sarılıp sarılıp öpüyorum gözlerini kül rengi güneşin.
Karışık sesler korkumu uyandırıyor.
Saatlerini sayıyorum,
Saniyelerini çeyiz sandığımda saklıyorum.
Son bahar sona eriyor görüyorum.
Sonunda katılıyorum gidişine,
Peşinden sürükleniyorum.
Bir firari gülüyor soguk gecede,
Kahkahasi kulaklarimda çınlıyor.
Yorgan döşek yatan Fatma bacı,
Kahrediyor sonbahara.
Akça gelin sevdiğini yolcu ediyor,
Tel tel oyalayıp yazmasına,
Son kırlangıç yuvası da dağılıyor saçak altında…
Derin, koyu bir sessizliğe dolduruyorum son sözlerini,
„ Gene beklerim“ diyorum,
Veda etmek yakışmıyor son bahara.
Gelir mi bilmem…
Tülay Esat
