Kavga ne, neyi paylaşamıyoruz?
Aynı vücudun uzvu değil miyiz?
Hak’tan gelir, yine Hakk’a döneriz.
Biz Hakk’ın nuruyuz dedi Mevlana.
Ye, iç yat Hak emrine riayet et.
Aç gözlü değilsen, işin ibadet…
Bu dünyadan ayrılırken nihayet,
Allah aşığı ol dedi Mevlana.
Dostluk damarımızda çağlayan su,
Sevgi kalplerde güneş ışıltısı,
Bir kez kırıldı mı gönül şişesi,
Yaşamak faydasız dedi Mevlana.
Can, ruh gözü olana gerçek söyler.
Vefalı olan her övgüye değer.
Şöhret dalganın köpüğüymüş meğer.
Ten ruhun köşküdür dedi Mevlana.
Hırs şeytanın tırıs giden atıysa.
Sen hep hoşgörü göster insanlara.
Yer altında çırak da bir usta da.
Dünya tuzağındır dedi Mevlana.
Bu ay, bu güneş, bu yıldızlar kimin?
Bunca nebat, bu mahlukat kim için?
Dünya fani, sonu yoktur sevmenin.
Ölüm bize bayram dedi Mevlana.
Rengi, cinsi, inancı ayırmadı.
Köpeğin leşi bile zor gelmedi.
Allah için sevdi yaratılanı.
Kim olursan ol, gel dedi Mevlana.
Bir eli rahmet diledi Mevla’dan.
Öbür eli emek biçti topraktan.
Dünya O’na, O Allah’a semazen,
Sevginin Kabe’si oldu Mevlana.
