Bir kent aşığıyım ben,
ara cadde, sokakların bildiği,
Bir de fahişelerin...
Hayatın aksine düştü
Kalabalıkta yalnızlığım.
Farklı evren bizimkisi;
Yani sen ve ben...
Sen paletlerin üzerinde eziyorsun,
Ben karşısında oturmuş yazıyorum
Bir kent aşığıyım ben,
Kenar kuytu, boşluğun bildiği
Bir de dudakların...
Parmağımdan düşüverdi
Ölümden yaktığım külüm
Garip bir çaba bizimkisi
Yani sen ve ben...
Sen, kubbelerin üzerinde yatıyorsun,
Ben sedir yataklarda
Ama ikimizde ölüyoruz
