Sen gidince
Aycan uyan
kalbi durmak üzere ayışığının
sen gidince ölüler sofra kurdular
yarenlik ettiler burada
yastığımın altından kaldırıp künyemi
adımı sildiler
kelebekler gibi savurup
uçurdular başucumdan yıldızları
uyan Aycan
dağların taşların tutuştu nefesi
oysa ben aşıktım akışına ırmakların
yaşamıştık deltasında
yüzlerce yıl
seninle başbaşa
bir yanımız deniz
bir yanımız orman
gürgen yeşiliydi gölgesi başımızın
türkü söylerdik
ağlaşırdı meşeler
menekşe kokardı saçımızı okşayan meltem
uzak diyarlara giderdik
sırtımızda öykümüz
gözlerimizde turkuaz bir nehir
bu kadar değildi elbette
devrilişi içimizdeki dağların
bu kadar değildi gözyaşlarımız
tufan olurduk
öpüşler sunulunca dudaklarımıza
kardelen gibiydik
ak yorgan altında uyurken
toprakta kenetlenir
sevişirdi köklerimiz....
