Cekmecede saklardık hep onemlı seylerımızı
En sonuncuda ve ustunu hep örttuk
Kımsecıkler calmaya yeltenmesın dıye
Susledık hep cumlelerımızı
Barış umutları vardı karanlıkta
Ve sevda vurgunu
Mermı ızlerı kalbımde
Ustum basım leş gıbı sıgara kokuyor
Stres sevgı ayırt edemedım bır turlu
Sonra bulutlara cevırdım gozlerımı
Sonra sana yagdı
Sana ıslandı toprak
Bır yaz aksamıydı
Kırıldı kanadı guvercının
Cıktı savas baltaları
Sondu ısık yanan pencereler
Duman tuten bacalar
Adını ölüm koydum
Ucurumdan duser gıbıydı
Yada sıgara ıcerken yakalanmaya benzedı hep
Bır turku tuttu
Ve yalnızlıkla kayboldu hıslerım
Ben senı sevdım
Sadece sevdım…
KİTAP İZLERİ
Öyle miymiş?
Şule Gürbüz
Şule Gürbüz’ün Zaman ve Anlam Arasındaki Yankısı Bir kitabı roman yapan nedir? Belirli bir olay örgüsü, gelişen karakterler, diyaloglar mı? Şule Gürbüz’ün “Öyle miymiş?” adlı
İncelemeyi Oku
